درسِ معلم اَر بُوَد زمزمۀ محبتی ، جمعه به مکتب آوَرَد طفلِ گریز پای را

امروز امتحان فیزیک داشتم ، درسی که هیچوقت باهاش ارتباط برقرار نکردم !

در زمانِ مدرسه ، در درس علوم ، بخش حل مسائل رو لنگ زدم ، توی دبیرستان همچنین ، کلاسِ فیزیک بدترین و کسل کننده ترین کلاس بود

بطوریکه در امتحانات نهایی با نمرۀ 9.5 این درس رو رفوزه شدم !

اولین باری که در کلاس فیزیک ، نه چُرت زدم و نه خسته و کسل شدم در ترمِ تحصیلیِ اخیر بود

و همچنین اولین باری که دوس داشتم این کلاس باز هم ادامه داشته باشه

شاید اگه پیگیری‌ها و دلسوزی‌های خانم نجیب‌زاده نبود اینقد که این ترم فیزیک رو خوندم ، نمی‌خوندم !

اما با این همه باید عرض کنم ، در تولیدِ “فرمول‌سرخود” به خودکفایی رسیدم ! اما از درس دادنِ ایشون بسیار لذت بردم

خواستم زیرِ پاسخنامۀ تشریحی از ایشون تشکر کنم ، اما بعد با خودم فک کردم که ممکنه حمل بر التماس دعاهای معمولِ دانشجویانِ فراری از درس و به اصطلاح پاچه‌خواری بشه !

کاش تو سخت ترین شرایط که کاری از دست‌مون برنمیاد ، بتونیم به دنیا لبخند بزنیم و بگیم

آن سوی همه دلتنگی ها ، خدایی هست ، که داشتنش ، جبران همه نداشتن هاست …

اول‌ش که شروع کردیم مثلِ بچۀ آدم محتوای کتاب را جویدن ، بعد دیدم وخ داره کم میاد ! شروع کردیم صدای اُستاد را گوش دادن !

انواع و اقسامِ حالت‌ها که بعد از گوش دادن به صدایِ استاد با استرس امتحان مخلوط شد … گوش درد ، خرفت شدن و …

من توی زمانِ کمی که تا امتحان مونده بود تلاشِ خودم رو کردم ، اما خُب شاید باید در محاسبات‌م تجدیدِ نظر جدی می‌کردم

بهرحال یادی هم بکنم از پارسال ترم دوم که شبِ امتحانِ این درسِ کذایی تا صبح خواب به چشمم نیومد و با چشمای کبود شده رفتم و گند زدم به امتحان ، همچنین نیز هم !

دیشب هم دقیقا دوبار از خواب پریدم و اصلا نفهمیدم خواب بودم ؟ بیدار بودم ؟  خواب می‌دیدم ؟ کابوس می‌دیدم ؟ من تو اَم ؟ تو منی ؟ اگه من منم پس اون کیه ؟!!!!

شاید عجیب بنظر بیاد اما : تنها نکتۀ مثبتِ این موضوع اون “تلاش” و “استرس”ی بود که داشتم ، جوری که سرجلسۀ امتحان دستام می‌لرزید و من خطاب به دستام می‌گفتم “لامصب یقۀ اعصابِ منو ول کن !”

مضاف بر اینکه برخلاف روالِ معمولِ امتحانات ، ایندفه دوبرابرِ بقیۀ دانشجوها به ما برگۀ سئوال دادن و حال و روزِ من بعد از دیدنِ اون حجمِ برگه کاملا برای خواننده قابل درک هست !!!

و همچنین مراقبّ عزیز که پاکتِ دسمال کاغذی را با پاکتِ تقلب اشتباه گرفته و همۀ زار و زندگیِ زیرِ دستم رو بهم ریخت ! “مراقبِ گرامی ، من که اهل تقلب نیستم ، اما اگه هم می‌خواستم تقلب کنم اینقد ناشیانه آخه ؟!!!!”

و مراقبِ دیگری که به التماس ها و قیافۀ لت و پارِ من توجهی نکرد و بدون اخطارِ قبلی و بدلیلِ تمام شدنِ وقتِ سئوالاتِ تستی ، پاسخنامه را از زیرِ دستم کشید و با خودش برد ، در اون زمان حکایتِ من ، حکایتِ شعر معروفِ “او می‌دویدُ من می‌دویدم” بود

نکتۀ دیگری که باید متذکر بشم اینه که متد پیام نور تنها لطفی که در حقِ من کرده “متنفر” کردنِ من از معماری کامپیوتر و مدار منطقی بوده ! درس‌های پایه و اصلیِ رشته‌م ، دست گل‌شون درد نکنه واقعا ، حالا مهم نیست که بگن من تنبل بودم و درس نخوندم

خلاصه که وروره از این امتحان شاید سربلند بیرون نیامد ، اما کوله ای و توشه ای تجربه کسب نمود ، امیدوارم قبول بشم و این درسِ معماری کامپیوترِ یقۀ مارو ول کنه !

استاد : دیگه کشش ندارین ؟
کلاس : نــــــــــــع
استاد : اشکال نداره می کشــــــــــــونیمتون !

پی نوشت یک : “این پست مشت محکمی بر دهانِ خودم بود بجهت ناراضی بودن از وضعیت فعلی برنامه ریزی در زندگی و پیج خوردن کلاف برنامه هایم در یکدیگر !”

پی نوشت : “هر وخ تونستم این مرحله رو بگذرونم به یک نفر به طور جدی پیشنهاد کاپل شدن عاطفی احساسی زندگانی خواهم داد”

اینجا نخطه ی پایانیِ این بیانیه است ، نخطه

یه جورایی روز تولد برای من روز بخصوص و متفاوتی هست ، دنیای اطرافم رو زیباتر می بینم !

شاید یه عده باشن که بگن تولد هیچ صفایی نداره و آدم غمگین می شه بخاطر اینکه به دنیا اومده و داره هر سال پیرتر می شه و به مرگ نزدیک تر

اما من معتقدم زندگی یه فرصته ، حالا که زندگی می کنی باید از این فرصت استفاده کنی ، بعدش هم هر کسی یک عقیده ای داره دیگه …

شاعر می‌گه

زندگی صحنۀ یکتای هنرمندیِ ماست

هرکسی نغمۀ خود خواند و از صحنه رود

صحنه پیوسته به جاست

خرم آن نغمه که مردم بسپارند به یاد

امسال یک جورایی سالگرد تولدم متفاوت از سال های قبل شد ، یکی اینکه امسال من دور از خونه بودم و نه دوستی در کار بود که باهام این روز رو جشن بگیره و نه حوصله ای برای کیک خریدن ، سالگرد تولدم رو در تنهایی و با دوستان مجازی گذروندم که همینجا خوب هست از همه شون بخاطر تبریکاشون تشکر کنم جدا نزدیک بود بزنم زیر گریه !

روز تولد من امسال مصادف بود با این تاریخ 11.11.11 ؛ درسته امروز یازدهمین روز از یازدهمین ماه میلادی از یازدهمین سال هزاره ی دوم هست ! ؛ یازده نوامبر دو هزار و یازده

دو سال پیش هم ، روز تولد من ، دقیقا به تاریخ شمسی ، این روز شد ؛ 8.8.88 و همچنین مصادف شد با تولد علی بی موسی الرضا

اون سال یک هدیه هم دریافت کردم از امام رضا …

همچنین پارسال بسیار خاطره انگیز بود و تولدم رو در کافه فلورۀ تهران و در حضورِ دوستان و بسیار گرم برگزار کردم ، چن دوستِ عزیزِ مجازی را از نزدیک دیدم که واقعا خاطره های خوشی رو برام ساختن

امیدوارم بیست و چار سالگی همراه با برآورده شدن آرزوی قلبی و موفقیت روز افزون برام باشه

امیدوارم میراثِ تون برای دوستاتون مهربانی باشه ، سعی کنید همدیگه رو ببخشید و در زندگی موفق باشید

دوستم توی شبکه اجتماعی نوشت : عقیده ها بیشتر به درد این می خورن که باهاشون زندگی کنی تا اینکه هی در موردشون حرف بزنی

بهانه ام برای نوشتن این پست ، نمازهای گاه و بیگاه قضا و احساس گناهی بود که از بابت این موضوع در دل داشتم

زیاد در قید و بندِ دین نیستم ، یعنی خودم را آدم معنقد و دین داری نمی‌دانم ، هرکه می‌گوید پس برای چه نماز می‌خوانی ، جوابِ من اینست که دل خوش کُن است و مایۀ آرامش ، پنج دقیقه ای خلوت خودم با خدایم و تسبیح و حمد و مشتی آرزوی خوب برای خودم و اطرافیان …

مخالف اجبار برای دینداری هستم ، این را بگذارید به حسابِ غرب زدگی و … !

همیشه به دیدگاه دیگران احترام گذاشتم و می‌گذارم -لااقل در مقابل نظرات مخالف خودم داد و بیداد راه نمی‌اندازم !-

همچنین آنها که فک می‌کنند فلانی نماز می‌خواند ، بچه مذهبی است و فلان و بهمان …

این وسط از همه بدتر گیر کردن در قید و بندِ القاب و عناوین است

مدرسۀ راهنمایی که می‌رفتم ، بخاطر عقایدم که بیشتر تحت تأثیر خانواده بود ، صدایم می‌زدند آیت الله !!! چه عذابی می‌کشیدم از این بابت ، بزرگتر شدم ، فهمیدم نباید خودم را درگیر این مسائل کنم

پاپیچ اعتقاد کسی نمی‌شوم ، اگر برایم قابل پذیرش باشد بهش احترام می‌گذارم ، اگر هم نباشد لااقل موأخذه اش نمی‌کنم

تنها اعتقادی که برایم از آن زمان باقی مانده همین نماز است ، باقی عقایدم یکی یکی خشکید و ریخت و بجایش چیزهای جورواجور سبز شد !!! ، این یکی را نگه می‌دارم برای خودم ، بگذار قضاوت کنند و رویم القاب مختلف بگذارند ، این کاریست که من از انجامِ آن هم آرامشی می‌گیرم و هم لذّت می‌برم ، می‌خواهد به کسی بر بخورد یا نخورد …

این مدت چه مخالف ها و سرزنش -از طرف خانواده و دوستان- که نشنیدم و چه قضاوت ها که نشدم
یکی گفت -مثل همیشه- خوشی زده زیرِ دلت ؛ نمی دونم این چه خوشی ای هست که هر روز باعث زجر و مرضِ بیشتر برای ما شده !!!
یکی گفت اشتباه می کنی ، همه چیز اینجا خوب و عالیه ، فقط تو تلاش نمی کنی !!! آدم اعصابش که آروم نباشه رو هیچ کاری تمرکز نداره …

خیلی حرفا صلاح نیست گفته بشه ، خیلی نظرات رو همیشه پیش خودم نگه داشتم ، خیلی گله ها رو هیچوقت به زبون نیاوردم چون گوش شنوایی نیست
خیلی حرفا رو بهم زدن و خیلی گله ها رو کردن ، به نامِ خیرخواهی -خانواده و دوستان- خوردم کردن ، اما خیلی جواب هام رو قورت دادم که یه موقع کسی بخاطر صحبت هام ازم دلخور نشه ، همین جوریشم می گن کم حرف می زنی اما وقتی هم می‌زنی نیش و کنایه ست

ترسم که اشک در غمِ ما پرده در شود ، وین راز سربه مهر به عالم سمر شود
گویند سنگ لعل شود در مقامِ صبر ، آری شود لیک بخونِ جگر شود

دقیقا منم شاید لعل بشم اما به بهای خون جگر و حرص خوردن زیاد
می خوام یاد بگیرم که متکی به خود باشم و خودم رو کشف کنم !‏ – وقتی وروره عینکی شد ! b-) -‏‏

در جوابِ ایرادها و نصیحت ها هم این بیت خیلی خوب داره جواب می ده

واعظان کاین جلوه در محراب و منبر می کنند ، چون بخلوت می روند آن کارِ دیگر می کنند

در آخر هم قناعت می کنم به این بیت از خواجۀ شیرین سخن

ما آزموده ایم در این شهر بختِ خویش ، بیرون کشید باید ازین ورطه رختِ خویش

آخر پستم رو با سه تا نقطه تموم می کنم چون مجبورم پستم رو ناقص و ناپایان رها کنم از حرفای ناگفته …

وقتی به آموزش دانشگاه مراجعه کردم مسئول مربوطه با وجودِ تأکیدِ من بر موضوع موافقت با نامۀ ترم مهرماه ، چیزی در این مورد نگفت و نامۀ جدیدی برای تحصیل در نیمسال اول سال 90 صادر کرد
از طرف دیگه دانشگاه تا آخر مرداد ماه -بصورت سراسری- تعصیل هست و دوستانم برای تنظیم قرارداد اجاره نامه ، منتظر جواب من برای همخونه شدن باهاشون هستن که من بخاطر این نامۀ لعنتی الان معلق ماندم که چه جوابی باید بهشون بدم
واقعا شرایط سختی شده ؛ از یک طرف نمی‌دونم آیا بصورت قطعی نامۀ من مورد تأیید مرکز کرمان قرار می‌گیره ؟ و از طرف دیگه دوستانم هر روز این موضوع رو بهم گوشزد می‌کنن که زود بهمون جواب بده چون ما باید تا آخر این ماه قرارداد اجاره نامه رو بنویسیم ؛ اگر بهشون بعله رو بگم و با نامۀ من موافقت نشه اونها توی دردسر بزرگی میفتن چون اجاره خونه بالاست و نمی‌تونن از پس پرداختش بدونِ من بربیان و من مجبورم طبق توافقی که باهاشون کردم ، با وجودِ نپذیرفته شدن و حضورنداشتن در اونجا مبلغ سهمیه اجاره رو بهشون بدم

الان حس می‌کنم به یک دوراهی رسیدم که چراغ راهنما داره و من پشت این چراغ قرمز معطل هستم و مشخص نیست در آخر از کدوم مسیر باید برم و از طرف دیگه ماشین‌های پشت سری دارن بوق می‌زنن که رد شو !!!! الان خودم از خودم متخیّل شدم !‏

از طرف دیگه به جایی رسیدم که تحمل شرایط کنونی در این شهر و این خونه و این دانشگاه و خلاصه این وضعیت ، برام واقعا غیرممکن هست و در صورت نپذیرفته شدن هنوز هم مُصِر به انصراف از ادامه تحصیل و پرکردن فرم نظام وظیفه هستم
از طرف دیگه شاید این آخرین شانس من برای ادامه تحصیل و گرفتن مدرک لیسانس در این موقعیت باشه

الان دقیقا به یکی از حساس ترین گلوگاه های زندگیم رسیدم . جایی که آیندۀ من رو مشخص می‌کنه و خیلی از مسائل بستگی به موافقت و عدم موافقت چند نفر آدم داره
وقتی یه گوشه نشستم و به درس فکر می‌کنم . همش فکرم به اون سمت میره که اگه موافقت شد بعدش چی میشه و کلی تصورات و برنامه ها برای آینده میریزم ؛ از یک طرف در صورت عدم موافقت آماده ام که کلی خودم رو به دست و پای رئیس اداره آموزش اونجا بندازم و التماس کنم . وضعیت بسیار سختی شده
در صورت خراب شدن همۀ برنامه هایی که دوسال براش سختی کشیدم و با کلی آدم جنگیدم ! مجبورم به خدمت “اجباری” سربازی برم و از همه زندگی عقب بیفتم اما با توجه به شرایطی که در اون هستم این موضوع بهترین تصمیم ممکن هست و واقعا مجبورم اینکار رو با وجود عدم میل به انجامش ، انجام بدم

تصمیمی که دوسال قبل تا آستانۀ عملی کردنش رفتم و به خاطر یک سری مسائل منتفی شد ؛ حالا به جایی رسیده که آیندۀ من بستگی به تصمیم یک فرد واسطه داره . امیدوارم سرنوشت کمی باهام مهربان تر باشه …‏

کی می دونه بعدا چی پیش میاد ؛ شاید بعد از مدتی مثل سگ از شرایطی که توش قرار خواهم گرفت پشیمون بشم

شاید به قول یه نفر “خوشی زده زیر دلم و نمی دونم چجوری خودم رو چُس کنم !”

شاید به قول یه نفر دیگه “تا حالا کتک نخوردم”

شاید واقعا تو شرایط سخت نبودم و سختی رو درک نکردم !

اما در حال حاضر و در این شرایط صلاح مُلک را در این دو راه می بینیم !

حتا توی انتشار این پست تردید داشتم